ნაურუს პრეზიდენტი – დეოკუპაციაზე მუშაობის ილუზიის შესაქმნელად.
ურსულა ფონდ დერ ლაიენი – ევროკომისიის პრეზიდენტი.
შეხვედრა აშშ-ს სავაჭრო პალატაში.
მონაწილეობა ‘კონკორდია’ სამიტის პანელურ დისკუსიაში TRIPP პროექტის შესახებ (აი აზიის და ევროპის დამაკავშირებელი დერეფანი რომ არის, ჩვენ რომ გვერდს გვივლის, მაგაზე სალაპარაკოდ).
აზერბაიჯანის საგარეო საქმეთა მინისტრს (ალიევი არ ჩასულა) ჰქონდა 37 ორმხრივი შეხვედრა.
მაგრამ ოკ, სომხეთი და აზერბაიჯანი გვერდით გადავდოთ და საქართველოს წინა ხელისუფლებები ვნახოთ:
2000 წელს შევარდნაძე დაესწრო გაეროს გენერალურ ასამბლეას და:
გაეროს გენ მდივანს (ყველას ხვდებოდა, ირანის და თურქეთის პრეზიდენტებს (ოკ, მეზობლები არიან), იაპონიის პრემიერმინისტრს (!), ირლანდიის პრემიერმინისტრს, აშშ-ს სახელმწიფო მდივანს (!)
2000 წელს, როცა არ გვაქვს ელ. ენერგია, წყალი, ბუნებრივი აირი, ბიუჯეტი გვაქვს ალბათ 800 მილიონი ლარი და იმასაც ასეკვესტრებენ ყოველ წელს, კორუფცია ჭამს ყველაფერს, გაუთოხნავი ყანა ვართ ფაქტობრივად და მიუხედავად ამისა შევარდნაძე ხვდება მადლენ ოლბრაიტს
ცოტა ზემოთ ამოვიწიოთ
2010 წელს სააკაშვილი დაესწრო გაეროს გენერალურ ასამბლეას და:
შეხვდა ყირგიზეთის პრეზიდენტს, სენეგალის პრეზიდენტს (აზრზე არ ვარ რისთვის :)) და ლიტვის, ფინეთის, კვიპროსისა და ხორვატიის პრეზიდენტებს.
ასევე შეხვდა ჰილარი კლინტონს, აშშ-ს სახელმწიფო მდივანს.
ასევე შეხვდა დონალდ ტრამპს (ტრამპი მაშინ უბრალოდ ბიზნესმენია, მაგრამ მაინც).
იგრძენით განსხვავება?
გავაგრძელებ. დავიკიდოთ სომხეთი, აზერბაიჯანი და წინა ხელისუფლებებიც.
მოდი ოცნების წინა პრემიერები/პრეზიდენტები ავიღოთ, იმ პერიდოდიდან როდესაც ოცნების ქაჯობა და რუსული უტიფრობა/სისასტიკე ჯერ კიდევ შეუმჩნეველი იყო ბევრისთვის ამ ქვეყანაში.
გიორგი მარგველაშვილი დაესწრო გაეროს გენერალურ ასამბლეას 2015 წელს და შეხვდა:
ლიტვის პრეზიდენტს, ლატვიის პრეზიდენტს, ხორვატიის პრეზიდენტს, პოლონეთის პრეზიდენტს, კონგრესმენებს/სენატორებს ნენსი პელოსის, ჯონ მაკკეინს, ბობ კორკერს, ბენ კარდინს, ასევე ევროპის ცენტრალური ბანკის პრეზიდენტს, მსოფლიო ბანკის პრეზიდენტს.
გიორგი კვირიკაშვილი დაესწრო გაეროს გენერალურ ასამბლეას 2016 წელს და შეხვდა:
ბელგიის პრემიერმინისტრს, სლოვაკეთის პრეზიდენტს, მოლდოვის პრემიერმინისტრს, ევროპული საბჭოს პრეზიდენტს, ევროკავშირის უმაღლეს წარმომადგენელს საგარეო და უსაფრთხოების პოლიტიკის საკითხებში, გერმანიის საგარეო საქმეთა მინისტრს, აშშ-ს სახელმწიფო მდივნის მოადგილეს, აშშ-ს ათასწლეულის გამოწვევის კორპორაციის ხელმძღვანელს.
მამუკა ბახტაძე, 2018 წელი, იგივე ღონისძიება (აქ განსაკუთრებით თვალსაჩინოა რომ მეტეორი უკვე მოგვხვდა):
ბულგარეთის პრემიერი, ესტონეთის პრემიერი, ავსტრიის ფედერალური კანცლერი, მოლდოვის პრემიერი, ევროკომისიის პრეზიდენტი, ევროკავშირის უმაღლეს წარმომადგენელს საგარეო და უსაფრთხოების პოლიტიკის საკითხებში, გაეროს გენ, მდივანი (ყველას ხვდებოდა), აშშ-ს ათასწლეულის გამოწვევის კორპორაციის ხელმძღვანელის მოვალეობის შემსრულებელი, აშშ-ის პრეზიდენტის მრჩეველი ეროვნული უსაფრთხოების საკითხებში, აშშ-ს სახელმწიფო მდივანი, მაიკ პომპეო (!).
ბახტაძე, ჰო, აი ის ბახტაძე. იმიტომ კი არა რომ ბახტაძე დაფრინავდა, იმიტომ რომ სახელმწიფოდ აღგვიქვამდნენ და არა ყანად.
სალომე ზურაბიშვილი, 2019 წელი, იგივე ღონისძიება:
ფინეთის პრეზიდენტი, რუმინეთის პრეზიდენტი, ლატვიის პრეზიდენტი, ნორვეგიის პრემიერი, ევროპული საბჭოს პრეზიდენტი,+ გვატემალა, ყაზახეთი, ერაყი, ბარბადოსი + გაეროს გენ მდივანი (ყველას ხვდებოდა) + უკრაინის პრეზიდენტი + დაესწრო ტრამპის დიპლომატიურ მიღებას.
ცოტა გრძელი გამოვიდა, მაგრამ შეჯამებისთვის:
გინდა მეზობელ ქვეყნებს შეადარე, გინდა წინა ხელისუფლებებს, გინდა იგივე ოცნების წინა პრემიერ/პრეზიდენტებს, სურათი ერთი და ნათელია – როცა აშშ-ზე, ევროკავშირის წევრ ქვეყნებზე ან ევროკავშირის ინსტიტუტებზეა საუბარი, ამათი მაქსიმუმი არის ფონ დერ ლაიენის გვერდით შემთხვევით მოხვედრილი ხუჭუჭას ფოტოს წარმოჩენა როგორც თავისუფალ სამყაროსთან იზოლაციის გარღვევა.
ნუ, მაკრონსაც აქვს ბეჭებზე 2-ჯერ ხელი წამორტყმული“– წერს ზურა ჯაფარიძე.